خوری نئ جز ائ که دلنگرونم

خدا دونه تا کی زنه بمونم

نه حالی سیم منه نه روزگاری

افتامه و غریوی و و زاری

چنو دلتن تش ها ده جونم

که نتونم گری اروم بمونم

چی بکم دی روزا دسم پتینه

بی تو خنه ری لووم نمی نشینه

شو و روزم ایواره تنلاتی

چشیام گلال دی بی دسلاتی

خوری نی بجز ایکه یه لیوه

هنی هم چش ورت ها میگریوه

شعر لکی

و سرمه چملت قسم ، يه عمر محتاج تونم

منيشم در دراخل اميد ودركاه تونم

هرچه عيد ،تكراري ومنتظر احوال تونم

بذر درينم اگر نه . صدقه راه تونم

وهارم برديوخزان ايادت برد مه اژ تونم

فراموشم نكه بوره كوره مه بيمار تونم

روژ گليلي تو بي ،روژ نهات زندگيم

منت فروت ا بيگانه ،غم فراق بي سوتينم

بعد ا تو رسيمه يه كه هميشه محتاج تونم

اگر قبولمان بكي شكرانه ي راه تونم

شعرلری

 

ایواره بی کسی مو و سر اوما

که ساقی زمزم و هم کوثر اوما

سی دشت بی کسی و قوم شیعه

صدیقه فاطمه ی اطهر اوما

نشسه تاج گل وری دلیامو

انوس دو چش پیغمبر اوما

کلیل راز و رمز کاسه اشک

دوای درد گلیا پرپر اوما

بکیتو قنج چهارگوشه زمینه

که سی قنج زمی ای گوهر اوما

 

چهار گوشه دلتو گل بکارید

که چو پشت امیر خیبر اوما

پیچسه بو گل یاس د همه جا

گلاو و عطر و مشک و عنبر اوما

عهدکم پیمونکم

سرکم سامونکم

درده بی درمونکم

ای امید جونکم

کی ته میای وه خاؤم

 

رازکم همرازکم

بالکه پروازکم

نازنینه نازکم

نازکم هی نازکم

کی ته میای وه خاؤم

 

کم هراسونم بکه

زار و حیرونم بکه

درده دؤرونم نکه

غصه وه جونم نکه

 

چشیاکم چشکم

سؤزه اسپی مسکم

میوه که نارسکم

کی میای وه دسکم

 

زارکم نازارکم

هم گلم هم خارکم

ساله نؤ امسالکم

پارکم پیرارکم

 

غنچه نشگفته دلم

باغه پژمرده دلم

جومه غم دوخته دلم

بی ته هی سوخته دلم

کی ته میای وه خاؤم

یه شویی ده خوو دیم بیه بیم وه دار پیری

(شبی خواب دیدم درخت پیری شدم)

ریشه زمی ده خاک یه ولات دیری

(ریشه زدم توی خاک یک ولایت دوری)

دور ورم تجیر کردی قورسونی

(اطرافموگورستانی محاصره کرده بود)

همنشین تیله ره پر خطر خارسونی

(همنشین  کوره راهی پر خطر و خارستانی)

ریشه کم ده خاک غم شاخ و برگم اسیر غم

(ریشه ام توی خاک غم شاخ و برگم اسیر غم)

ده دلم زخم کاری نشسی وا تیر غم

(غم بر دلم زخم کاری زده بود)

کوچ بار قافله صدای زنجیرش میوما

(کوچ بار قافله زندگی صدای زنجیرش میامد)

گیژباد پاییزی ناله ی دلگیرش میوما

(گردباد پاییزی ناله ی دلگیرش میامد)

یه گلی نازک دلی دل اشکسه سر مزاری

(یک گل..یک نازک دل.. یک دل شکسته کنار قبری)

دس و زونی نشسی ده ماتم تنیا براری

_زانوی غم در بغل در ماتم تنها برادرش)

چشیاکه پر دغمش تش بی دی ون ده کلم

(چشمان پر از غمش آتش به پیکرم زد)

ریشمه ده جاکنو سوخت جگرم سوخت جگرم

(ریشه امو از جا کند جگرمو سوخت)

پر جومن برنو ولک حشکم گره زه

(گوشه ی پیرهنشو برید به شاخه ی خشکم گره زد)

نذر و نیازش گت و رت خوش وه قافله زه

(نذر و نیازشو گفت و رفت خودشو به قافله زد)

ابلیس و انواع طنابها


مردی کنار بیراهه ای ایستاده بود.

ابلیس را دید که با انواع طنابها به دوش درگذر است.

کنجکاو شد و پرسید: ای ابلیس ، این طنابها برای چیست؟

جواب داد: برای اسارت آدمیزاد.

طنابهای نازک برای افراد ضعیف النفس و سست ایمان ،

طناب های کلفت هم برای آنانی که دیر وسوسه می شوند.

سپس از کیسه ای طناب های پاره شده را بیرون ریخت و گفت:

اینها را هم انسان های باایمان که راضی به رضای خدایند و اعتماد به نفس داشتند، پاره کرده اند و اسارت را نپذیرفتند.

مرد گفت طناب من کدام است ؟

ابلیس گفت : اگر کمکم کنی که این ریسمان های پاره را گره زنم،
خطای تو را به حساب دیگران می گذارم ...

مرد قبول کرد .

ابلیس خنده کنان گفت :

عجب ، با این ریسمان های پاره هم می شود انسان هایی چون تو را به بندگی گرفت!

زخر میپرسه چارشمه سوری کی یه
از خر می پرسد چهار شنبه سوری چه زمانی است. کنایه از این که طرف مقابل خیلی آدم خنگ و گیجی است.

پفم دِ گپم سازم دِ دسّم
باد در دهانم است و ساز هم در دستم. کنایه از اینکه همه چیز فراهم است و جای نگرانی نیست و نیز به معنای بی نیازی از دیگران و استقلال فردی است.

جارو که کهنه بی میننش د مستراو
جارو که کهنه می شود جایش در توالت است. کنایه از اینکه انسان که ناتوان و پیر شود احترامش را از دست می دهد.

دیگی که سی مه  نجوشه میحام سر سی دش بجوشه
دیگی برای من نجوشد می خواهم (=بگذار) سر سگ در آن بجوشد. کنایه از بی انگیزگی نسبت به کاری است که سودی برای ما ندارد.

مطرو بای عروسی برارتم با
مطرب باشی و عروسی برادرت هم باشد. کنایه از به راه بودن عیش و خوشی و فراهم بودن شرایط.

مر جُمه دِ گوری که شمّّه دِ شستِ شوری
مگر جمعه در گوری که شنبه در (حال) شستشو هستی. تاکید بر نظافت و حمام رفتن در روزهای جمعه.

نهاونه او برد وروگرد چو برد
نهاوند را سیلاب برد و بروجرد را شایعه برداشت. کنایه از گسترش شایعه و خبرهای نادرست در بین مردم.

و ِ در موئه که دیوار بَشنوئه
به در می گوید که دیوار بشنود.

و ِ کی بُرده روشتش و ِ خاله کاسه پشتش
به کی برده رفتارش به خاله کوژ پشتش. کنایه از این که بدی رفتار کسی معمولا برگرفته از تربیت خانوادگی و در نتیجه بد بودن خویشاوندانش است.

هف تا سی دش بحورن سیر نموئن
هفت تا سگ از رویش بخورند (= چهره اش را بلیسند) سیر نمی شوند. کنایه از آدم خیلی کثیف.

آسمو وا دِنِه کویا می زنه کِل ِسفیده

هم ِزمی هم ِزمو وایک شورشو شور امیده

سوز تونی که سوز می ئینم

سوز تونی که سوز موحونم

هی چنو چی چلچراغی

روشه می کی حونه مونم(۲)

قشنی و نرم و نازی چی نم  نازاره بارو

درمونی سی دشتیا حُشک

چی سر و سینه بهارو(۲)

ایواره اُوری و دلگیر

 ایل میکه زٌره و زنجیر

تو چی شور و شوق پرواز

بالانُ میاری وا ویر(۲)

آرزویا هان دِ بارت

هی چنو چی تیر آرش(۲)

وختی دِ دل می گریوی

ُگل می که خینه سیاوش(۲)

لویاکت چی پر سیمرغ

زخم سُهرو دِش می که نوش

سپری سی چَش اسبت

 خشم روسَم می کی خاموش

نار گونیات راز سرخ گم بیه انارسونه

لووه خنه ت تاوی تاوی افتاوه دما بارونه

وختی میآی داغیا سخت

 کل میرن دِ یاده دورو

هر چی زوره هان دِ بازوت

افتاوه می ئری واشو

سوز تونی که سوز می ئینم

سوز تونی که سوز موحونم

هی چنو چی چلچراغی

روشه می کی حونه مون

بی براری بی براری کشتمه نه تش گله

هر برارت بمیره شمشیرت کله

بوه که بی کورم وه بوه بوه

خوهرکه  بی برارم

دل عالم می سوزه وه سی حال زارم

آسمو اوری گرت تیره وه تیره

خدایا کافر نه یینه دوتا برار وایک بمیره

حکیمونه درد مه خیلی گرونه

داری درد دلم هه رو دو لرسونه

مردم درد مه که گوتنی نی

پایام کم جونو رم رتنی نی

کم بو دیره هنی هم جوونم

مه تونم یه عمری هنی واتو بمونم

ای دلم که چنینه ، سه کو پر آه و خینه

بیا نرو بی تو داره آوفتو عمرم می شینه

کم بو دیره ولله تازه عروسم

یه شو می حام وجا لوآت لویای خاکه به اوسم

کم بو دیره میحام تا نفس اخر بجنگم

سی تقاص برارونم مه چی زخمی پلنگم

ای دلم که چنینه سیکو پر آه و خینه

بیا نرو بی تو داره آوفتو عمرم می شینه

 کوش آرت سينم ، پانزه قرانی

قزن قلفی دار ، کار همدانی

اری بالا برز، هی بالا برزان

هر تو هاينه هول ، هلهلو لرزان

قسم وی مونگه ، چی چيه ژير او را

دت غافل نکه ی ، کر هاتيه دورا

خدای بسينی ، حقم ژ دايت

خوم رنجت کيشيا، کی نيش له سايه ت

مونگ شعله کيشيا وه سر کلووان

چمان ليل مه چو ، وه مال بووان

                                                   قد می یایه سرت مینه دلم درده عزیز

ار مه موردم تو سی مه اسری نریز

آخرش هر کسی باید بمیره

ده دل خاک ، یه ذره جا بگیره

شو سالم که رسس جومه که سیاتو درآر

یه گل سرخی عزیز تو ده سر خاکم بکار

می کشی سرمه د چش

 چش تو بی سرمه خووه 

 افتاو لوه بونم ارکه زرده خنت نووه

تیر سیلت و دلم شوری و شوقی نشنه

سیل چشات منه وی روز کشنه

شور و شارم هه تونی

عید و بهارم هه تونی

بلگ و بارم هه تونی

شم مزارم هه تونی

شو سالم که رسس جومه که سیاتو درآر

یه گل سرخی عزیز تو ده سر خاکم بکار

نکنی کاری که مه رنج و عذآو داشته بوام

ده مینه خاک گورم دچش تو

 چش پرآو داشته بوام 

ِدلِم تّینّ ِدلِم تّینّ

دواره هم ِدلِم تّینّ

دِ دسه اُ دله سختی

که یا مرده یا دِ سّّینّ

دِ ای دیر وخت ایواره

نه تاریکی نه روشنایی

زنی پشتِ سرش تاریک

براور رنجیا بی بر

دیار پشت سر حالی

زنی دل ناگرو می رّت

گونایاش ِرفت خینالی

دِ لیل و ویلِ یادِ زن

ایلی وا تال و وا تمک

دِتِ دایم ِبووی می حن

سواری کج کلو و گُرج

حِلو تا اوریا می وّن

براوّر رنجیا بی بر

دیار پشتِ سر حالی

زنی دل ناگرو می رّت

گونایاش ِرفت خینالی

براور شو، شووی هی چی دوار سی

ایلی نی و سُواری نی

دِ حالی پشت سر ایسه

خرآوه بی صحاوی هی

سِتین اِشکِسه یه لا

حونمو پشکِسه یه لا

پیا دردِ گرو زّشه

چنو بی دس ،چنو بیمار

که نتونه جنازه خوشه بکشه

ِدلِم تّینّ ِدلِم تّینّ

دواره هم ِدلِم تّینّ

براور رنجیا بی بر

دیار پشت سر حالی

ملوله آسِمو امشو

برف و بارو و بیماری!؟

سیت بیارم ،سیت بیارم ،چارکی گوشت بره

بونیتو و شونه دوما تفنگ بس نقره

سیت بیارم (۲) ،باری گل باری حنا

حنایا سی دس و پاته ، گلیا سی سر جا

ژیره کوفتم ، ژیره بختم ، گرت ژیره وم نشس

شادوما د در دراوما ، سر تا پا گل وم نشس

ای انارون نشگنی تو ، مر ایما انار حریم

سوزکیونه زین کنیتو، ایما نیش عروس بریم

ای برارو ، ای خوورو، سر من قربونه تو

ای قدر خدا نکوشم ، سی حنا ونونه تو

پیلی بستم پیلی بستم چو چنار و شلته انار

شادوما زیه و سرش سرکرده سیصد سوار

چی کنیم؟ چی نکنیمو؟ دس خوورمون ها برن

دور خیمه ش گل بکاریم جای دیری نبرن

عروس مگری(۲) ایچه دوچه بیتره

ای هوسیره که تو داری، د شکر شیرین تره

 

 

 

 

 

http://my.break.com